در بسیاری از سازمان‌ها، تحول دیجیتال تنها به معنای استفاده از ابزارهای جدید نیست، بلکه به معنای ساخت یک زیرساخت هوشمند و پایدار است که بتواند در مقیاس بزرگ، داده‌های سازمان را پردازش کرده و تصمیم‌های دقیق و سریع ارائه دهد. در این مسیر، وجود یک لایه هوش مصنوعی اختصاصی به یکی از نیازهای ضروری تبدیل شده است؛ لایه‌ای که فراتر از استفاده ساده از مدل‌های عمومی عمل کرده و با نیازها، ساختارها و پیچیدگی‌های همان سازمان سازگار است. دلیل اصلی این نیاز آن است که مدل‌های عمومی، هرچند قدرتمند، به‌صورت پیش‌فرض برای شرایط خاص یک سازمان ساخته نشده‌اند و نمی‌توانند بر اساس داده‌های داخلی، فرآیندهای عملیاتی و سیاست‌های امنیتی آن سازمان رفتار اختصاصی نشان دهند. زمانی که یک لایه هوش مصنوعی اختصاصی ایجاد می‌شود، سازمان می‌تواند از مدلی استفاده کند که دقیقا رفتار، زبان، قواعد و انتظارات آن را درک کرده و خروجی‌هایی کاملا مبتنی بر واقعیت و عملیات داخلی ارائه دهد.

وجود چنین لایه‌ای همچنین امکان مدیریت متمرکز دانش سازمانی را فراهم می‌کند. در بسیاری از سازمان‌ها، اطلاعات در بخش‌های مختلف پراکنده است و کارکنان برای یافتن پاسخ درست به مجموعه‌ای از سیستم‌ها، پایگاه‌ها و افراد وابسته‌اند. یک لایه هوش مصنوعی اختصاصی این پراکندگی را از بین می‌برد و یک نقطه واحد و هوشمند برای دسترسی به دانش، رویه‌ها، سوابق و اطلاعات عملیاتی ایجاد می‌کند. این لایه نه‌تنها بازیابی اطلاعات را هوشمند می‌کند، بلکه آن را با مدل‌های زبانی ترکیب کرده و پاسخی می‌سازد که هم دقیق است و هم در چارچوب سیاست‌ها و استانداردهای سازمان قرار دارد. در نتیجه، سازمان از وابستگی به حافظه فردی کارکنان یا تجربه‌های پراکنده رها شده و می‌تواند رویه‌ها و دانش را به شکلی ساخت‌یافته و قابل اتکا مدیریت کند.

بعد دیگر اهمیت یک لایه هوش مصنوعی اختصاصی، موضوع امنیت و محرمانگی داده‌هاست. سازمان‌های بزرگ روزانه حجم عظیمی از داده‌های حساس را پردازش می‌کنند؛ داده‌هایی که نمی‌توان به‌سادگی آن‌ها را در اختیار مدل‌های عمومی یا سرویس‌های ابری ناشناس قرار داد. یک لایه اختصاصی به سازمان اجازه می‌دهد که تمام پردازش‌های هوش مصنوعی را در داخل زیرساخت‌های خود انجام دهد، دسترسی‌ها را کنترل کند، رفتار مدل را پایش کند و مطمئن شود که هیچ اطلاعاتی از محدوده‌های امنیتی آن خارج نمی‌شود. این موضوع خصوصا در سازمان‌های مالی، بیمه‌ای، دولتی، پزشکی و صنعتی از اهمیت حیاتی برخوردار است؛ جایی که حتی کوچک‌ترین نشت اطلاعات می‌تواند تبعات سنگینی داشته باشد.

در کنار امنیت، سازمان‌ها به هوش مصنوعی‌ای نیاز دارند که به‌صورت مداوم با داده‌های جدید آن‌ها به‌روز شود و نسبت به تغییرات محیطی، فرآیندی و عملیاتی واکنش درست نشان دهد. یک لایه هوش مصنوعی اختصاصی این امکان را می‌دهد که مدل‌ها دائما یاد بگیرند، اصلاح شوند و متناسب با نیاز سازمان رشد کنند. برخلاف مدل‌های عمومی که تغییرات در آن‌ها در اختیار سازمان نیست، این لایه اجازه می‌دهد که هر بخش، واحد یا فرایند مدل مخصوص به خود را داشته باشد و متناسب با الگوهای واقعی شرکت تنظیم شود. این یعنی خلق یک هوش سازمانی پویا، خودتطبیق‌ده و قابل توسعه.

در نهایت، دلیل اصلی نیاز سازمان‌ها به یک لایه هوش مصنوعی اختصاصی این است که آینده کسب‌وکار تنها بر پایه دیجیتالی‌سازی نیست؛ بلکه بر پایه ساختن یک ساختار هوشمند پایدار بنا شده است. سازمان‌هایی که امروز این لایه را طراحی و پیاده‌سازی می‌کنند، در سال‌های آینده بسیار سریع‌تر از رقبا عمل خواهند کرد، تصمیم‌های دقیق‌تر خواهند گرفت، خطاهای عملیاتی‌شان کاهش می‌یابد و می‌توانند بسیاری از فعالیت‌های روتین، زمان‌بر و انسانی را به سیستم‌های خودکار بسپارند. چنین سازمانی نه‌تنها کارآمدتر می‌شود، بلکه فرهنگی مبتنی بر داده و تصمیم‌گیری هوشمند ایجاد می‌کند؛ فرهنگی که در محیط رقابتی امروز، یک مزیت پایدار و استراتژیک محسوب می‌شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد سیستم هوش مصنوعی قدرتمند شرکت نیراوین به وبسایت پیلاردین مراجعه کنید

Comments